De mensen willen niet overdonderd worden door te veel intellectuele muziek. Ze willen ook dansen,
klappen, springen, 101 trappen. Entertainment, daar komt 't op aan. En daarom denk ik dat rock and
roll altijd zal blijven bestaan." Dat zegt Michael Barratt (25), beter bekend als Shakin' Stevens.
Met zijn begeleidings groep The Sunsets, bestaande uit gitarist Ian Lawrence, bassist George Chick,
pianist Mike ("Ace") Skudder, saxofonist Tony Britnall en drummer Robert ("Rockin' Louie") Llewellyn,
heeft hij de afgelopen maanden hier een flinke reputatie opgebouwd door opwindende rock and roll
shows te geven, waar onze eigen Long Tall Ernie and The Shakers nog een puntje aan kunnen zuigen.
Voor Shakin' Steven is er maar een soort muziek en dat is rock and roll. Hij houdt zich er al
een jaar of 10 mee bezig (na eerst een tijdje vracht-wagenchauffeur en woningin-richter te zijn
geweest) en denkt ook de rest van zijn leven er aan verslingerd te zullen blijven. Manager Paul
("Legs") Barrett, die de groep sinds 4 jaar begeleidt, zegt: "Bill Hailey is op ’t ogenblik een jaar
of 50 en nog steeds in de weer. Ik denk dat Shakin' Steven dat ook zal maken. Hij is een rocker in
hart en nieren. Hij staat op met rock and roll en gaat er mee naar bed."
Shakin' Steven and The
Sunsets beleven op 't ogenblik - nu er sprake is van een stevige rock and roll-revival - goede tijden.
Vooral hier in Nederland en ook in Scandinavie verzamelen ze steeds groter wordende groepen fans
om zich heen. In eigen land - Engeland - zijn ze ook geen onbekenden, maar een echte doorbraak
hebben ze daar nog niet beleefd. Volgens manager Barrett komt dat o.m. doordat de rockers onder
geen voorwaarde hun onafhankelijkheid willen prijs geven: ..Wij hebben geen invloedrijke
vriendjes bij de muziekbladen en radio en tv-stations. Bovendien zitten we op 't ogenblik in
Engeland zonder platencontract. We zaten 't laatst op Contour, een sub-label van Polydor, maar
daar hebben we een vreselijke ruzie mee gekregen, omdat ze geen royalties willen betalen voor
de LP ..
Rockin' and Shakin"',
die we daar gemaakt hebben. Ondanks dat de productie van die
plaat ..lousy" was zijn er toch bijna 30.000 exemplaren van verkocht, 25.000 in Engeland en
de rest in Scandinavie. Maar we hebben nog geen penny aan royalties ontvangen. Contour wil
daar geen reden voor opgeven. We hebben er nu een rechtszaak van gemaakt. In 't najaar valt
een beslissing."
Shakin' Stevens and The Sunsets, die najaar '71 hier voor 't eerst (in Paradiso)
optraden en daarna nog een stuk of 7 nedertrips hebben gemaakt, voelen zich hier bijzonder thuis.
Ze zijn hard bezig een Europese doorbraak tot stand te brengen. In april tekenden ze door
bemiddeling van popimpressario Cyriel van den Hemel een contract met platenmaatschappij Dureco
en dat resulteerde eind mei in een single "Honey honey". Van 't najaar komt een LP uit met eigen
nummers en bewerkingen van rock classics als de Coasters-hit "Riot in cellblock number nine".
Ook zal er een rock and roll versie van John lennon's "Working class hero" op voorkomen.
"Dat doen we", zegt Shakin' Steven, "omdat ’t een goed nummer is en omdat we ons vooral
aangetrokken voelen tot de arbeidersklasse."
In Cardiff ontdekt
Shakin' Steven and The Sunsets werden begin '69 ontdekt door Paul Barrett, die via een grammofoon
platenwinkel in Penarth (Wales) in de pop-business verzeild raakte. Hij vertelt: "Ik zag ze voor ’t
eerst in een club in Cardiff waar ik .wat ging drinken. Shakin' Stevens viel me meteen op als een
geweldige rocker. De manier, waarop hij "lonesome train" zong, dat was fantastisch! Zo lekker
rock-a-bilIy-achtig. De band, die hij had, was ronduit slecht. Twee gitaristen en een drummer.
Zelf speelde Shakin' Stevens slaggitaar. Je zag aan alles dat die begeleiders er eigenlijk geen
zin in hadden. Dood zonde gewoon. later op de avond maakte ik kennis met Shakin' Stevens. Ik
vertelde hem dat ik hem nog van vroeger kende toen hij in de Rocking Denims zong. In die tijd ,
was ik manager van The Backbeats. Ik vroeg of ik zijn manager mocht worden. Dat vond hij wel goed,
want hij had helemaal geen manager." Het eerste waar Barrett voor zorgde was Shakin' Steven te
voorzien van een stelletje goede begeleiders. "Dus mensen, die net als hij helemaal in rock and roll
geloofden en 't niet als een of andere grap beschouwden. Dus niet van die mensen als jullie
Long Tall Ernie and The Shakers. Die geloven volgens mij namelijk nauwelijks In rock and roll.
't Zijn geen echte rockers. Ze doen 't alleen maar als een gimmick en voor de poen." Op 14
december '69 doen Shakin' Steven and The Sunsets flink van zich spreken door op uitnodiging van
en in vereniging met The Rolling Stones (net terug van een Amerikaanse toernee, afgesloten met
het dramatische Altamont Festival) - in het Civic Theatre in Londen een schitterende rock and
roll show weg te geven. Toch betekent het geen doorbraak. Peter Barratt: "Grote delen van het
Engelse poppubliek zagen ons toen nog niet zo zitten. Rock and roll was toen nog niet zo
"fashionable" als nu."
"Langzamerhand is daar gelukkig wat verandering in gekomen", zegt hij.
"We beschikken nu over een vaste groep fans. Sommige volgen ons bijna overal, gaan zelfs mee
als we op ’t vasteland van Europa op toernee gaan." Onder die fans bevinden zich ook een stelletje
rasechte vetkuiven en Hell Angels. "Maar we proberen toch zo veel mogelijk te voorkomen dat de
mensen ons helemaal met dit soort figuren gaan identificeren. Oat willen we niet, dat beperkt
ons in onze mogelijkheden. We willen voor zo veel mogelijk mensen optreden. Er zijn ook Engelse
rock and roll-bands, die bijna uitsluitend bindingen hebben met vetkuiven en Hell Angels en
andere motorfanaten. The Wild Angels is bijvoorbeeld zo'n groep. Maar wij zijn niet door dat
soort mensen "geadopteerd". Een optreden van Shakin' Steven and The Sunsets is een ware belevenis.
Enerverend middelpunt van de groep is Shakin' Steven, die in alles (gebaren, zang enz.) de
fysionomie van een echte rocker heeft. Zijn begeleiders mogen er ook wezen. "Ace" gaat zeer
wild en swingend te keer op zijn piano en Tony Britnall, afkomstig uit The Fortunes, deinst er niet
voor terug ruggelings kroelend over het podium zijn sax te bespelen. Kortom: rock and roll van
de bovenste plank, een lust voor oor en oog.
Dolle bende
Voor Shakin' Steven is een optreden pas geslaagd als het concert in een grote dolle bende eindigt.
Hier in Holland wil dat de laatste tijd best lukken. Concerten van de Engelse rockers zijn ware
happenings van hilariteit en rond spattende energie. In Breda eindigde een optreden van
Shakin' Stevens en zijn maatjes in een geweldige dolle danspartij op het podium. Het scheelde
niet veel of de zaal was afgebroken. "En zo hoort 't ook", zegt Shakin' Stevens met een stem,
die geen tegenspraak duldt. Shakin' Stevens, geboren in Cardiff en afkomstig uit een groot gezin
(10 kinderen, waarvan hij de jongste was), raakte in rock and roll geïnteresseerd via plaatwerk
van The Rolling Stones en The Beatles. Hij luisterde naar plaatjes, die zijn broers mee naar huis
namen en waarop deze groepen hun versie speelden van nummers van oude rock-knak-kers als Chuck Berry.
Tot zijn rock-idolen behoren Elvis Presley ("vooral zijn eerste dingen vind ik mooi"), Fats Domino,
Joe Turner, Ricky Nelson en niet te vergeten Johnny Burnette. Bijna al het plaatmateriaal van l
aatst genoemde is in zijn bezit. De eerste groep, waarin Shakin'Stevens zin rock and roll kwaliteiten
ten toon spreidde, heette The Kozaks (bij concerten meestal aangekondigd met de opmerking "direct
from Russia"). In deze groep zong hij en speelde leadgitaar. Shakin' Stevens weet zich te herinneren:
"Het was niet zo'n beste band. We speelden alleen rock and roll, maar het klonk niet echt genoeg.
We hebben niet lang bestaan". Daarna werd hij opgenomen in The Rocking Denims. In deze groep
verzorgde Shakin' Steven aanvankelijk alleen 't zangwerk, maar toen de leadgitarist trouwde
en eruit stapte, moest hij ook zijn aandacht wijden aan 't gitaarspel. Over The Denims was
Shakin' Steven niet ontevreden. In Wales wist de band een redelijke mate van populariteit op te
bouwen. In '65 hield de groep op te bestaan. Omdat er toch wat brood op de plank moest komen werd
Shakin' Steven lid van The Big Five, maar echt gelukkig was hij niet in deze groep, die vooral was
gespecialiseerd in coverversies van Dave Clark Five-materiaal. Pure rocker als Shakin' Steven is
weiger de hij op een gegeven moment aan de uitvoering van deze songs mee te werken.
Er werd een
compromis gevonden: tijdens concerten kreeg Shakin' Steven een eigen rock and roll-set. Toen ook
The Big Five werd opgedoekt besloot Shakin' Steven op de solotoer te gaan. Overdag verdiende hij
wat als vrachtwagenchauffeur en 's avonds struinde hij de cafe's en clubs in Wales af om - al
dan niet in samenwerking met andere muzikanten - de mensen te entertainen met enthousiaste rock and
roll klanken. Dat ging zo een paar jaar door totdat Shakin' Stevens eind '68 besloot om toch maar
weer in groepsverband verder te gaan. Hij formeerde The Sunsets en de rest van 't verhaal is bekend.
Maar een eind heeft ’t verhaal nog lang niet. Shakin' Stevens rock and rollt er nog lustig op los
en is voorlopig niet van plan daarmee op te houden. Op 't ogenblik behoort hij 101 een van de
belangrijkste rock and roll artiesten van Europa. Op 31 augustus is hij met zijn groep in een 30
minuten durende tv-special van VARA's Peter van Halm Ie zien en te horen.
