ONDERSTAAND VIND JE ALLERLEI RECENSIES GESCHREVEN DOOR MUZIEK JOURNALISTEN VOOR VERSCHILLENDE BLADEN OVER PLATEN, CD'S, OPTREDENS VAN SHAKY. MARCO ESSINK HEEFT AL WAT RECENSIES UIT Z'N ARCHIEVEN NAAR ME TOE GESTUURT EN ALS JIJ NOU DENKT DAT JE OOK EEN LEUKE (MAG EEN NEGATIEVE ZIJN) RECENSIE HEBT STUUR 'M DAN OP VIA DE [E-MAIL!]

Shakin'Stevens and the Sunsets live in Paradiso: 6/7/1973:

'Vrijdag 6 Juli is Rock 'n Roll night',stond er op talloze affiches te lezen, overal door de stad verspreid en op de gekste plaatsen opgehangen, Dat beloofde dus heel wat, want die rock 'n roll zou echt niet door de eerste de beste groep gespeeld worden, maar door de doorgewinterde rotten Shakin'Stevens en de Sunsets.

En ik moet bekennen dat ze me weer perplex hebben laten staan. Begeleid door een zeer op elkaar in gespeelde muziekmachine, i.c. de Sunsets, gaf vetkuif Stevens een wervelende show. Begonnen werd met "it came out of the sky" (bekend van Creedence Clearwater Revival). Bij 'Rock 'n Roll music', was een speciaal plaatsje ingeruimd voor de in zwart leer geklede pianist: deze wist inderdaad verbluffende tonen uit zijn instrument te halen. En zoals in alle nummers waren bassist, drummer, saxofonist en gitarist ook in blakende vorm. Dit resulteerde in een erg swingende set. Begeleid door een speciaal voor deze gelegenheid ontworpen lichtshow swingde 't publiek dat 't een lust was en werkte de groep zich door de songs als "Sweet little sixteen", Tallahasse (van good old Freddy Cannon), It only make believe en Sweet little rock 'n roller. De sunsets schitterden in een aangepaste versie van 'Nut rocker (in 1962 een hit voor B. Bumble en de Stingers) en ook met Red River Rock wisten ze aardig raad. Tijdens deze nummers gebeurden er op de stage de meest vreemde dingen; iemand uit 't publiek sprong 't podium op en begon op twintig centimeter van de bassist te zingen, saxofonist en pianist haalden tijdens 't spelen de raarste capriolen uit, sprongen op elkaar of boven op de piano en de sexy sax-speler lag wellustig kronkelend op de grond zijn erg goeie solo's te spelen. Een genot voor oog en oor ,deze groep, die eindigde met de klassiekers 'At the hop' en 'Johnny be (fuckin') good',waarbij 3 man boven op de piano stonden. Jammer was alleen dat er niet zoveel belangstelling voor was; nou ja de thuisblijvers hebben wel wat gemist, want 't was er uitstekend, die (natte) vrijdagavond in Paradiso.

Pieter Franssen

Recensie "TAKE ONE" album 'muziekblad OOR April 1980':

Een aangename verrassing, deze "Take One!" van Shakin' Stevens. Nu niet bepaald een zanger, waar je wonderen van mag verwachten, want na "A Legend", de leuke door Dave Edmunds geproduceerde elpee van 10 jaar terug, heeft deze Stevens niet bijster veel meer gepresteerd.

Op "Take One!" blijkt hij echter een zeer redelijke zanger van het klein-Engelse kaliber Marty Wilde. Gestuurd en geleid door de juiste mensen komt hij echter tot goede resultaten. Die juiste mensen heten in dit geval Albert Lee (ideaal in country-achtige rockers), steelveteraan B.J. Cole, boogiepianist Geraint Watkins (uitstekend op dreef in o.a. Smiley Lewis' Shame Shame Shame) en bovenal Stuart Colman, die ik zelf alleen als rock and roll-journalist kende, maar die nu ook uitstekend basgitaar blijkt te spelen. Bovendien schijnt hij me de man achter de schermen, die de voortreffelijke repertoirekeuze heeft verzorgd; geen doodgespeelde classics, maar minder bekende, erg leuke nummers uit het gigantische rockabilly-arsenaal. Ik noem Do What You Did (Thurston Harris), I Got Burned (Ral Donner) en het losjes swingende "Hot Dog" van Buck Owens uit de tijd dat deze nog een tweede Presley hoopte te worden. Een erg leuke, ongecompliceerde rock & roll plaat met een licht, aangenaam countrysmaakje."

Concert in de Sonesta Koepelkerk te Amsterdam: 19/9/1981:

Vorige week was de Sonesta Koepelkerk in Amsterdam omgebouwd in een waar rock 'n' roll-paleis. SHAKIN' STEVENS trad op. en dat hebben de konsertgangers geweten!

Na afloop van het anderhalf durende optreden, was de zanger sprakeloos. Met een zwaai naar het publiek en een glimlach om de mond nam de rock 'n' roller afscheid van zijn publiek. Het had hem op handen gedragen.

KOOKPUNT:
Songs als 'GREEN DOOR', 'THIS OLE HOUSE', 'YOU DRIVE ME CRAZY', en een medley van oude rockers bracht de sfeer in de Koepelkerk tot een kookpunt. De vele rockabillies in de zaal staken hun bewondering voor de nieuwe Elvis niet onder stoelen of banken en zongen luidkeels mee. Vooral de dames schreeuwden het uit als Shaky met zijn heupen wiegde. De tijden van Bill Haley leken weer teruggekomen.

STEENTJE:
Het sukses kwam niet alleen op naam van de zanger, ook zijn band droeg een steentje bij. Vooral nieuwe bassist DICK BLAND speelde de sterren vand de hemel. De presentatie van Shaky overigens vormde het slagroompuntje van de heerlijke cake: eerst was hij gestoken in het bekende roze kostuum dat halverwege werd verwisseld voor het spijkerpak. Maar al had Shaky een vuilniszak aangetrokken, de Koepel was die avond toch wel plat gegaan.

Shakin'Stevens wordt all rounder: 10/1/1989:

-   SHAKIN'STEVENS houdt zich al dik twintig jaar met rock'n'roll bezig. Hij kan bogen op een aardig rijtje hits waarvan "Oh Julie" met de swingende accordeon wel de bekendste is. "A whole lotta shaky" is de titel van zijn nieuwe elpee vol met lekker in het gehoor liggende dans muziek.

-   Shakin'Stevens, geboren en getogen in Cardiff, formeerde op zijn vijftiende zijn eerste band The Sunsets waarmee hij behoorlijk succes boekte in het Engelse clubcircuit. Stadgenoot Dave Edmunds produceerde Stevens' debuut-elpee, waarna het lang stil werd rond The Sunsets. Ze verschenen nog wel een keer op het inmiddels ter ziele gegane popfestival in Lochem, maar van een echte doorbraak was geen sprake, noch in Engeland noch op het vasteland. In 1978 accepteerde Stevens een rol in de musical "Elvis" en was het gebeurd met de samenwerking met The Sunsets. Met Stevens carrière ging het na anderhalf jaar theater opeens bergopwaarts. Hij werd gevraagd voor een rock'n'roll tv-serie en slaagde erin prima muzikanten om zich heen te verzamelen met wie hij een stuk of wat uitstekende platen maakte met populaire rock'n'roll.
-   Stevens is een beschaafde rocker die graag put uit het repertoire dat in de jaren 50 de hitparades vulde. Op "A whole lotta Shaky" een weerzien met Fats Domino's "Josephine" (met een Louisiaans swingende accordeon, bekend uit "Oh Julie"), Nat King Cole's "Mona Lisa". Country and western en rock'n'roll liggen niet ver uit elkaar getuige "I'm gonna sit right down and write myself a letter" dat ooit een hit was voor Willie Nelson en "Tired of toeing the line" dat ook het repertoire sierde van Waylon Jennings. Rock'n'rollen is Stevens nog niet verleerd getuige "Heartbeat" en "What do you want to make those eyes at me for". In the ballad "Sea of Love" komt ie vervolgens weer op adem. Frankie Miller schreef "How many tears can you hide", en "Just one look" was een hit voor The Hollies.
-    "A whole lotta Shaky" bevat nieuwe ('87 en '88) en een paar oude opnamen ("Oh Julie" 1981). De hoes laat de luisteraar in het ongewisse voor wat betreft de bezetting van de studioband. De accordeon zal wel van Geraint Watkins zijn... De evergreens, popdeuntjes en vrolijke rock'n'roll maken van "A whole lotta Shaky" een aantrekkelijk gevarieerde plaat.

Merry Christmas Everyone:

Onderstaande zeer korte recensie mag eigenlijk 'juist omdat het zo kort is' de naam recensie niet hebben, maar omdat het uit "It's Elvis Time" (nr. 194, feb-apr. 1992) komt,.. is ie toch leuk om hier neer te zetten.

"De tijd van kerstklokken en gebraden kalkoen ligt al weer een hele tijd achter ons, desondanks even aandacht voor Shakin' Stevens en zijn kerst cd "Merry Christmas Everyone". Een cd die de tijden van Elvis zijn eerste kerst lp laten herleven. Twaalf kerstliedjes zorgen er voor dat de tafel, al dan niet gedekt, even opzij gaat. Drie nummers op deze cd kennen we al van Elvis, nl: White Christmas, Silent Night (een rock 'n' roll versie) en Blue Christmas. Bij de overige 9 songs is heel duidelijk de invloed van Elvis voelbaar (...kan dat?..)."

SHAKIN'STEVENS STAL SHOW OP HOMMELPOP-HORST:

Na ieder popfestival of concert waar hardrockgroepen of sterker nog, rock & roll formaties op de planken verschijnen, ga je je toch wel sterk afvragen: waarom zijn er nog groepen die zich bezig houden met "intelligente" muziek. Niet dat de luistermuziek niet geduld wordt, maar die groepen worden eenvoudig weggespeeld door de simpele "oerritmes" van de rockformaties. Daarbij komt nog, dat de luistergroepen hun aandacht geheel wijden aan de muziek, terwijl er bij de rockers genoeg ruimte blijft voor allerlei acrobatische escapades, waardoor hun show als kijkspel uiterst aantrekkelijk wordt voor een publiek dat nu eenmaal actie schijnt te willen.

Daarom was het Zondag in Horst tijdens de manifestatie "Hommelpop" helemaal niet verwonderlijk dat de Britse meesters Shakin' Stevens and The Sunsets the show volledig stalen. Ik heb zelden een groep gezien die zoveel kunsten uithaalde als Stevens en zijn band. Met name de saxofonist. Hij sprong op de piano, op de shouders van zijn medeacteurs en froemelden met zijn benen alsof het niets kostte. De pianist kon kon geen twee tellen op zijn kruk blijven zitten, ramde met zijn voeten op de toetsenbord als het zo uitkwam (zijn vakgenoot bij Long Tall Ernie kan een lesje van hem krijgen) en lead-gitarist en zanger kronkelden over het podium alsof ze helemaal geen ruggegraat hadden. Maar toch die saxofonist... Ik heb nog nooit iemand in zo'n strakke broek zoveel onverwachte bewegingen zien maken zonder daarbij het kruis te knappen. Kortom een fabelachtige show en perfecte muziek in zijn soort. Trouwens Shakin' Stevens and The Sunsets maken hun hele leven al rock & roll. Zijn enorme routiniers (ze staan al 15 jaar op de planken, maar breken nu pas bij de rock-revival door)

UIT VERONICA GIDS NO. 40 (OKTOBER 1973) DOOR EVERT WILBRINK

Engelands antwoord op Long Tall Ernie & The Shakers zou je kunnen noemen, deze rock 'n rollende kuiven. Naar eigen zeggen spelen Shakin' Stevens & The Sunsets de Arnhemse helden zonder meer van het toneel. Ze moeten het maar niet op een duel laten aankomen, want in de voorronde per plaat, komen ze er niet zonder kleerscheuren af. Ze blijken heel wat minder kleurige muziek te maken dan Ernie en z'n maten. 'T is obligate rock, een aan éénschakeling van niet eens opgepoetste muzikale kliesjees. Voorspelbaar aan elkaar geplakt. Gezellig om te draaien, maar niet interessant genoeg om naar te luisteren. Het enige echt aardige nummer op deze plaat is nog wel het zelfgeschreven "Honey Honey". Dat had nog vier sterren op kunnen leveren, als Shakin' Stevens er geen vijf had moeten bijbetalen voor zijn lafhartige verkr . . . .ing van "Me And Bobby McGee.

UIT ALOHA NO. 1 (MEI 1973) DOOR LAURIE

GISTERAVOND WAS IK IN PARADISO OM SHAKING STEVENS AND THE SUNSET TE ZIEN OPTREDEN. EN WAT ZAG IK? GEEN FLEURING BEVRIJDE TYPES. ALLEEN MAAR SMOEZELIGE RONDDOLENDE VERSCHIJNINGEN DIE ZELFS DOOR DE BEST ROCK&ROLL TER WERELD MOEIZAAM IN BEWEGING WERDEN GEBRACHT. 'WAAR MOET DAT HEEN' IS NIET VOOR NIETS EEN HIT. SHAKIN'STEVENS EN KORNUITEN HEBBEN WEINIG MET ONZE KRINGEN TE SCHAFTEN. ZE DRINKEN VEEL PILS EN ZE DRAGEN TE WIJDE SPIJKERBROEKEN EN ZE MAKEN ROCK & ROLL ZOALS NIEMAND DAT DOET. ZE VLIEGEN ZOWAT VAN HET TONEEL AF.

Aaaah! dacht ik toen ik Shaky's z'n eerste tonen hoorde voort- brengen, toen ik hem in z'n gouwe broek met nauwe pijpen en kekke witte laarsjes bewegingen zag maken WAAR MICK JAGGER EEN DARTELEND HERTJE BIJ LIJKT. Vanaf het eerste moment dat hij opkomt straalt er spanning van hem uit. Hij heeft een meeslepende en welklinkende stem. Maar het is vooral z'n sjoo, z'n luipaard achtige bewegingen die je aan de grond genageld houden. En dat is lang geleden zeg dat iemand mij volkomen fascineerde.!! Ace aan de piano. Een flink gebouwde rijksgenoot, die grootmoedig wordt aangekondigd met 'here comes shaft' Als Ace aan de piano zit dan vraag je je af hoe het instument intakt blijft. Ik heb nog nooit iemand zo op de grens van de waanzin tekeer zien gaan. het is een drijvend helder geluid, de piano van Ace. Saxofonist Tony staat te trillen op z'n benen. Hij is voortdurend in de aanval. Rent over het toneel, springt bovenop de piano, rolt over de grond. En het is geen maffe reproduktie van betere tijden... het is hier en nu. De Sunsets hebben niets te maken met de hang naar de vijftiger jaren die veel vuldig te vinden is in muziekkringen. Ze vinden gewoon dat rock de enige echte muziek is en ze zijn nooit opgehouden het te spelen. Het is feest op het toneel. Manager Paul barret, in apijkerbork en gimpies, loopt te klappen, te dansen en staat op een gegeven moment triofantelijk met z'n spijkerjack boven z'n hoofd te zwaaien.

De bassist is zo aan de gang dat hij met z'n oog tegen de saxofoon aan loopt. Het oog bloedt. Hij ziet niets meer. Hij wankelt van het toneel af. Maar als het publiek, wat dan toch eindelijk in beroering is gebracht, blijft smeken om meer, dan rent hij terug en speelt nog drie nummers mee. Dansen op de afgrond. Het zijn verloren tijden dus laten we maar flink te keer gaan. And get of your asses and dance. Shaky is wat ze vroeger a pretty boy noemden. HIJ IS UITERST GEIL maar op de een of andere manier blijft hij fris en vriendelijk. Er gaat een enorme kracht van hem uit maar geen enkele kwaadaardigheid. Als hij niet op het podium is, is hij pijlijk verlegen.

Met een blos op de gladde konen laat hij zich intervjoewen. Hij kan moeilijk uit zijn woorden komen. Zoals de meeste zeer direkt werkende muzikanten denkt hij er nauwelijks bij na wat hij doet. Hij heeft het altijd willen doen, hij doet het en hij doet het goed. Hij vindt mijn vragen vaak onbegrijpelijk. Hoe voel je je op het toneel ('well... it's the music ...'); Hoe was je jeugd ('wat bedoel je') wat vind je van het leven van een rockgroep op toernee. ('we slapen weinig') en heb je altijd een rock&roll star willen zijn ('eh...ja, dat zal wel'). Hij is de jongste uit een gezin van veertien kinderen. 'I'm the baby of the family' zegt hij en doet een poging om erbij te knipogen. Hij komt uit Wales evenals Paul Barret die hem drie jaar geleden ontdekte. Paul is lang, hij zou slungelig kunnen zijnals hij niet zoveel energie had. Hij schrijft nummers, regelt alles en heeft waarschijnlijk erg veel met het konsept te maken. Hij kondigt ze ook aan. En dan begin je al te begrijpen dat je met iets heel sterks te maken gaat krijgen.

Hij heeft de iets sluipende, op de tenen gebalanceerde houding van de rasechte rocker. Hij is een fenomeen. Ik hoor hem in de kleed kamer iemand vertellen dat de rock&roll zich nog lang niet tot het uiterste heeft ontwikkeld. het is halverwege in slaap gevallen. Het is tijd voor een nieuwe ster. En Paul weet wie die ster gaat worden. Ik ook!